بعد از 3 ماه که برگشتم ايران و در کنار خانواده نياز داشتم کمی با خودم خلوت کنم...اينطور شد که بدون هيچ فکر قبلی تصميم به تعطيل کردن همه چيز گرفتم و پيش به سوی کيش... البته به همراه يکی از دوستان و دوست پسر گرامشون که در آخرين دقايق به ما ملحق شدن... 2شنبه صبح پرواز رفت بود و 5 شنبه پرواز برگشت که به دليل زياد خوش گذشتن انداختيمش جمعه ... در طول اين سفر از دوستم گرفته تا بقيه ادم هايی که باهاشون برخورد داشتم منو به اين فکر انداختن که اونها دارن با ساده نگاه کردن به زندگی و روابط از زندگی لذت ميبرن و من و امثال من با سخت گيری در کوچيکترين مسائل زندگی و  انتخاب يک پارتنر نه تنها اين لحظه رو تنها و در ايراد گيری از افکار بقيه و جنگ درونی با افکارمون سپری ميکنيم، بلکه داريم آينده مجهولتری هم برای خودمون ميسازيم چون اين سختگيری در افکار نه تنها رو بهبودی نميره بلکه اين سختگيری ها روز به روز بيشتر هم خواهد شد...نتيجه ديگری هم که حاصل شد اين بود که کسانی که در سنين پايينتر دچار جادثه عاشقی شدن آدم های خوش شانس تری هستن چون بدون وسواس فکری طرفشون رو دوست دارن.

حالا بريم سر فرهنگ مردم، چرا هنوز اينکه به عنوان يه دختر تنها در مراکز عمومی ظاهر بشی برای مردم چيز عجيبی هست؟ در طول سفر برای اينکه 1 وارد پرايوسی رابطه 2 نفر هم سفرانم نباشم و 2 اينکه خودم هم نياز به خلوت با خودم داشتم تايمی مخصوص به خودم بود که تنها بودم و اینجا بود که با نگاه های پرسشگرانه مردم مواجه ميشدم و جالبتر که شبی که تنها لب ساحل بودم جدای از درخواست های دوستی، درخواست س ک س هم داشتم و حتی خانم آقای مسنی تذکر بهم دادن در رابطه با سيگار کشيدنم و ... چرا اين ادم های تنها حتی اگر ميخواستن تايم رو با من بگذرونن برای صحبتی کوتاه, بلد نبودن خواسته خود رو درست مطرح کنن نه از طريق تيکه و اينجور  برخوردهای چيپ؟!

حالا بازم برگرديم سر روابط... آيا فکر ميکنيد که شروع رابطه يک اتفاق هست که بايد پيش بياد! اگر اينطور فکر می کنيد پس بايد خودتنو بسپاريد دسته زمان و رها کنيد به آينده يی مجهول؟  يا اينکه آدم خودش ميتونه سعی داشته باشه برای اينکه این اتفاق پيش بياد زودتر، حداقل خودشو تو اون شرايط قرار بده؟

چيزی که  ذهنم رو به خودش مشغول کرده عدم آموزش جنسی در کشور هست، دخترها و پسرهايی که با استرس اولين رابطه ی خود را تجربه ميکنند. و اين اولين پارتنر س ک س ميتونه برای خيلی ها آخرين پارتنر س ک س باشه که بعد ازدواج بوجود مياد،  و باز اين سؤال که چند درصد جوابگوی نيازهای همديگه هستند؟ چند درصد فرهنگ س ک س رو بجا ميارن؟و يا چند درصد از اقایون به خانم محترم به عنوان سوراخی بيش نگاه نمی کنن؟ چند درصد از شما که الان اين پست ميخونيد (بيشتر اقايون)  براتون پيش امده که به هر دليلی (خستگی - نداشتن س ک س برای مدت طولانی و ...) زودتر از پارتنر خودتون ارضا شديد و چون اين رابطه 2 طرفه هست سعی کرديد که حالا يا ابا ادامه ی رابطه يا معذرت خواهی به طرف مقابل اين دلگرمی رو بديد که به عنوان يک وسيله در استفاده شما نبوده؟ اين يک مثال بود ولی چند نفر فرهنگ س ک س رو بلد هستن قبل اينکه وارده رابطه بشن و طرف رو دچار انزجار س ک س بکنن؟

تصميم به موندن

بعد از 5 سال زندگی مجردی دوباره زندگی در کنار خانواده کمی سخته و سختر از اون اين مهمون بازيها که هنوز بد 10 روز تموم نشده ... هنوز فرصت انجام هيچ کاری رو پيدا نکردم. از طرفی ديگه خانوادم اصرار دارن برای ادامه تحصيل بازم برگردم که خوب خواسته اي درونی خودم هم هست ولی اينبار بدون ساپورت خانواده و افتادم روی دنده ی اينکه بايد رو پای خودم بايستم و خودم از پس زندگيم بر بيام... خلاصه سر همين قضيه فعلن با خانوادم مشکل پيدا کردم .... نميدونم چرا انقدر بعضی ها مفت خور شدن که از نظرشون اين تصميم من که ميخوام برای اينکه رو پايه خودم بايستم و به پدرم نه بگم احمقانه هست براشون و سعی ميکنن که نظر منو عوض کنن ... به هر حال برام مهم نيست بقيه چی فکر ميکنن ، ما ايرانيها هيچ وقت سرمون تو کار خودمون نبوده و نخواهد بود ...

.....